Halil Bezmen dostumuzdu..Gün geldi onu insanlara anlatmak zorlaştı.Tıpkı şimdiki laikçi kesim gibi bağnaz birileri laf anlamıyorlardı..

Bildiklerimizi söyledikçe hırslanıyorlar, farklı bir bildikleri varmış gibi yapıyorlardı.

Halil bu itibarsızlığın acısını çok çekmiş.parasızlık ona pek koymamış.Fabrikalarından uzaklaşınca da kuyruğunu kaybetmiş kertenkele gibi hissetmiş.

Ama itibarını kayıp ettiğini düşündüğü zamanlarda yanındaydık.Çok acı çekiyordu.

İflas ettiği günlerde birgün resimlerini sayıyordu, ayırıyordu.Yüzlerce resim arasından birini çok beğendim.Bunu verme dedim.Bana hayır onu holdingin parası ile aldım, bunu yapamam ayıp olur dedi.Beğendiğim resimde onun koleksiyonunun en az tanınmış, hatta hiç tanınmamış gibi yazarlarından birinindi.Hatır için almış gibiydi.

Kim bilecek bunu dediğimde, ber bilecem dedi.

Halil sonra çektiklerinden mutluluk çıkarırken çok şeyi bildi.

Şimdi kendini mutlu bir yeni fakir olarak tanımlıyor.

Canını acıtan itibarını yazarak, ve yazarak çoktan kazandı.