Gazeteciliğin kurallarını hiç benimsemediler. Çerden çöpten yazar ürettiler, ya korkuttular ya da korktular. Askerlerin gölgesinde sükun buldular.
Demokrasi bir ciklet gibi çiğnendi onların ağzında.
Patronlarının servetleri ve kendi servetleri herşeyden önesmli oldu.
İktidarları tehdit ettiler. En son halkın iktidarı gerçek ölçülerde geldi. Ve tehditleri yemedi. Hemen hemen 28 Şubatçı medyanın hepsi artık bitiyor.
Yazılarımızı, kesen,ortak havuzdan manşet üretenler artık zor durumda. Epeyce varlıklarını sürdürdüler. Sonunda namaza durdular.
Liberal düşünce sahiplerine savaş açtılar. Türkiyenin kabuğunu kırmasına izin vermek istemediler. Herşeyi çok gördüler..
Bu sefil iki yönetici diğerlerine de örnek oldu. Medya mahallesinde basın şovalyeleri oluştu. Patronlar durdukça onlar da durdu.
Aydın Doğan bu gurubun esiri oldu.. Medya patronu olamadı. Yayın yönetmeni elemanı oldu.
Keşke Hürriyet’i bile almadan Milliyet’in başında benim tanıdığım, o türkiye insanı olarak kalıp, kendine farklı bir makam kursaydı.
İtibarını başkalarının avuçlarına bırakmadan yürüseydi.
Kızları da iyi okumuş ailelerin kızları olarak illede gazeteci olmayabilselerdi. Ya da keşke babalarını bu yanlış yoldan döndürebilselerdi.
Özgürlüklerin karşısında durmak, halk iktidarını küçümsemek, Aydın Doğan’a hiç yakışmadı.
Ne irtica geldi, ne İslami hukuk gündemde. AB, Kürt açılımı, Ermeni açılımı gibi sorunlar konuşuluyor. Doğan medyası hiçbirinin arkasında durmuyor. Durmadı.
Aydın bey şimdi medyası ile çırpınıyor.
Benim haftalık Pazar Postası gazetemi kapatıp, telefonlarıma da çıkmadığı anı hiç unutmadım. Çünkü, bunu da arkasındaki yönetmenlerin sözü ile yapmıştı. Ben Aydın Doğan’ı o gün kaybettim. Bir daha da hiç aramadım. Çünkü, o kendinden vaz geçmek yoluna girmişti. Ben de kendinden vaz geçip başkalaşmış insanları pek sevmem.
Paranın, gücün insanı hala kendi gibi tuttuğu insanları severim...
Örnek vermek gerekirse bu adam Vehbi Koç olabilir. O hiç değişmedi, hep başarı kazandı, hep ders aldı, hep insan kıymeti bildi.
Medyaya girmek istememesinin altında da çevresinin böyle bir gücü elde ederek prensiplerinden kayması korkusu olabilirdi.
Kimbilir benim Aydın Doğan’dan beklediğim sadelik belkide pek kolay değil.Ama yayın yönetmenlerine ezilmek daha kötü..